ย้อนความทรงจำ รั้วฟ้า-ขาว

วันนี้ เพิ่งได้รับรูปไปงานแต่งเพื่อนอาทิตย์ก่อน.

เลยย้อนไปทบทวนความทรงจำสักหน่อย.

ช่วงนี้ถูกงานแต่งเพื่อนๆ เยอะเหลือเกิน..

พยายามไปทุกงาน ถ้าไปได้ เพราะเพื่อนๆ ล้วนมางานเราทั้งนั้น

ถ้าไม่ได้ไป มันก็รู้สึกไม่ค่อยสบายใจเพราะเหมือนติดค้างอะไรเค้า.

..

งานนี้ เจ้าบ่าว "ต้อม" เป็นเพื่อนเรียนพยาบาลมาด้วยกัน.

แต่ตอนนี้ผันไปเป็นอาจารย์พยาบาล..

จำได้ว่าฝึกงาน ขึ้น ward ด้วยกันครั้งแรกสุด

ตึกศัลยกรรมชาย 1 ล่าง โรงพยาบาลสุรินทร์

ต้อมนี้แหล่ะ เป็นคนช่วยญาให้เก็บ case สวนปัสสาวะชายสำเร็จ

ช่วยเตรียมผู้ป่วย อธิบายผู้ป่วย ชายหนุ่มคนนั้นให้

ช่วยลุ้น อีกตะหาก "เอาเลยญา ไม่อยากหรอก เรายังทำได้เลย"

จนเค้ายอมให้นักศึกษาพยาบาลผู้ยืนลังเลๆ ทำหน้าไม่มั่นใจ คนนั้น ใส่สายสวนให้.

จำได้เสมอ นะต้อม นึกแล้วยังขำ ๆ เหตุการณ์ตอนน้น

ต้อมรู้มั๊ยตอนนี้ เราทำคล่องแล้วนะ.จะบอกให้ หุหุ

..

เจ้าสาวต้อม ก็เป็นรุ่นน้องเราอีก..น้องรุ่น 12

บรรยากาศในงานจึงเหมือนกลับไปเยือนถิ่นเก่าแห่งรั้วฟ้า-ขาว ยังไงยังงั้น

เพราะ บรรดา อาจารย์ของเราก็มากันทั้งวิทยาลัย

เพื่อน ๆ รุ่นพี่ รุ่นน้องเยอะแยะไปหมด..

....

วันนั้น ญาลงเวรช้า 4 โมงกว่าแล้ว ..

เดินทางจากศรีสะเกษ - สุรินทร์ 100 กว่าโล อากาศก็มืดเร็วเพราะหน้าหนาว

ไปกะเพื่อนๆ รุ่นเดียวกันนะแหล่ะ ที่ตามมาบรรจุที่เดียวกัน..

ไปงานไหน งานนั้น ไปด้วยกันตลอด ตามประสาคนโสด (ชั่วคราว)

ด้วยความรีบ งานนี้จึงไปแบบกะโปโลม้าก ๆ สวมเสื้อกันหนาว- กางเกงสีขาว

พอไปถึง ไง เพื่อน ๆ พี่ ๆ น้อง ๆ เค้าสวย ๆ กันทั้งง้านเลยอ่ะ

ทำให้เสียเชลล์ นิดหน่อย ไม่อยากเข้างานแล้ว..

แต่ก็เข้า แถมวิ่งเข้ากล้องกันหนุกหนาน ตามประสานาน ๆ เจอเพื่อนที

เมาส์กันไม่หยุด เหมือนทุกงานแหล่ะ ..

 

 

ย้อนความทรงจำ รั้วฟ้า ขาว

               ลูกชายทิพย์ เพื่อนรัก  น้องภูผา โตเร็วจริงนะลูก.

 

ย้อนความทรงจำ รั้วฟ้า ขาว

ถ่ายกะเจ้าบ่าวเจ้าสาว และอาจารย์ศศิธร.(อาจารย์ที่ปรึกษาเก่า)

..

อาจารย์ที่ปรึกษา ที่คอยปลอบโยน และเข็นให้เราก้าวผ่านการเป็น SN มาเป็น RN กันได้ถึงทุกวันนี้

อาจารย์ยังสวยปิ้ง หน้าเฟรช กว่าพวกเราอีก หุหุ

อาจารย์ก็ยังมอง ยังพูด ยังสอนพวกเราเหมือนตอนเป็นนักศึกษาอยู่ยังไงยังงั้น

อาจารย์ขา ตอนนี้ทำให้นึกย้อนไปถึงตอนเป็นนักศึกษา..จริงๆ

ชีวิตนักศึกษาพยาบาล แม้การเรียนของเราจะไม่ได้ใช้ชีวิตสนุกสนาน.เหมือน นศ. อย่างอื่น

เวลาเปิดเทอมไม่เคยเกิน ปีละ 1 อาทิตย์

พักหอ เข้า-ออกได้ไม่เกิน 6 โมงเย็นตอ้งไปในชุดนักศึกษาเท่านั้น

แต่มี มีอาจารย์ เป็นเหมือนพ่อแม่ที่คอยดูแลเราตลอดเวลา

รับผิดชอบชีวิตเราและชีวิตผู้ป่วยที่เรา ไปฝึกหัด รักษา ให้การพยาบาลเค้า

ถ้าเราพลาด อาจารย์ก็เข้าคุกก่อนเรา.

ต้องเข้าแถวเคารพธงชาติทุกวัน ท่องคำปฏิญาณตนในการดูแลผู้ป่วย

และไม่เคยลืม มืออุ่น ๆของอาจารย์ ที่คอยจับมือพวกเราให้หัดฟังเสียงหัวใจ

หัดจับเข็มฉีดยา จับมือพาเย็บแผล

จนกระทั่ง ก่อเกิดเป็นวิชาชีพให้เราได้ดูแลผู้ป่วยหลายหมื่นหลายล้านคนทุกวันนี้..

ย้อนความทรงจำ รั้วฟ้า ขาว

จบมา จะ 5 ปี แล้ว  ยังไม่มีโอกาสใด ๆ ที่พวกเราจะสามารถทดแทนบุญคุณของอาจารย์ได้.

นอกจากจะมาเขียนในได และนำความรู้คำสั่งสอนของอาจารย์มาใช้ในการทำงาน.

..

วันนี้ มาแนว ย้อนรอย อดีตสักหน่อย..เพราะไม่เคยเจออาจารย์เลยตั้งแต่จบ.

..อากาศหนาวเย็นจริง ๆ แล้ว..เครื่องทำน้ำอุ่นก็เสีย.อาบน้ำหนาวแทบแย่

ต้องรอที่รัก คุณสามีมาปลดซ่อมให้.เพราะที่รักเป็นเป็ด ทำได้ทุกเรื่อง เค้าว่างั้น..

กลางคืนเหน็บหนาว ที่รัก นอนกระท่อมรีสอร์ทน้อย คงหนาวกว่าญาเยอะ.

ความหนาวความห่าง มันไม่ยากเกินความอดทนของมนุษย์

ปีนี้เราก็คงยังไม่มีโอกาสอยู่ด้วยกัน.เพราะยังย้ายไม่ได้

ผอ. บอกว่า "ชีวิตยังไม่สิ้นหวัง อย่าท้อสิ รออีกหน่อย" ตอนนี้ยังไม่ได้

เข้าใจเค้านะ เค้าก็คิดในทัศนะของผู้บริหาร ถ้าคนเราย้ายหนีเข้าเมืองหมด

ใครจะมาอยู่โรงพยาบาลเล็ก ๆ ชายแดน แบบนี้เล่า..

ชีวิตไม่ได้มีแค่เรา ญามีความสุข กับหลายๆสิ่งของที่นี่

 ความสุข ความมีคุณค่าในชีวิต เกิดได้เสมอทุกวัน

การได้ทำงานช่วยเหลือคน ความสุขความชื่นใจ ที่ทำให้ผู้ป่วยหายไข้

ความเบิกบาน สีหน้าแช่มชื่นของพ่อแม่ เมื่อเราทำคลอด เจ้าตัวเล็ก ให้ออกมาปลอดภัย

ก็เป็นความสุข อย่างหนึ่ง ผ่อนคลายเบาเทาจากการคิดถึงกันได้..

เรามีทางออกที่จะได้อยู่ด้วยกันเสมอค่ะ ที่รัก แต่รอให้เราพร้อมกว่านี้ สักนิด.

จะไม่ท้อ ไม่หวั่น และรอคอยวันที่เราจะได้อยู่ด้วยกัน..

...  เพราะว่าเรา มี สัญ - ญา ร่วมกัน..

...

ปล. ช่วงนี้มีเรื่องไม่สบายใจนิดหน่อย.

ไมแน่ใจว่า ได้ทำให้พี่คนหนึ่งซึ่งรักและเคารพเค้าเหมือนพี่สาว

ไม่พอใจ หรือ คิดอะไรไป หรือเปล่า จากคำพูดของพี่เค้า.

กลับไปทบทวนตัวเอง

 ก็ไม่เห็นมีสิ่งไหนที่เราเจตนาไม่ดีหรือคิดอะไรที่เป็นทางลบกับพี่เค้า.

อยากพูด อยากถาม อยากขอโทษถ้าทำไปในสิ่งที่ไม่รู้และไม่เจตนา

.แต่ก็.ไม่กล้าถาม กลัวเกิดรอยร้าว ถ้ามันไม่ใช่อย่างที่คิด.

หวังว่าทุกอย่างคงผ่านไปด้วยดี ...

สงสียเราจะคิดมากไปเอง...

 

 

 

     Share

<< เก็บตกลอยกระทง 50ณ. วันหนึ่งของฤดูหนาว >>

Posted on Thu 29 Nov 2007 21:21

อากาศหนาวแล้วรักษาสุขภาพด้วยนะคะ
nancysusa   
Sun 2 Dec 2007 11:24 [1]

Name :
Email :
URL :
Comment :
กรอกข้อมูลก่อนส่ง CAPTCHA Image
Refresh
 

แพ้ท้องแทน
วิธีแก้แพ้ท้อง
แพ้ท้อง ..แล้วล่ะ..
วันพักผ่อนของพ่อ+แม่+โอปอ(อีกรอบ)
พาโอปอไปหาพ่อ.ลูกทหารต้องอดทน
ความสุขที่ยิ่งใหญ่
เรื่องที่รอคอย..กับวันที่ดีใจที่สุด.....โอปอ มาแล้ว
ดอกไม้แด่คุณ
ปีใหม่งานเดิมแต่จะทำให้ดีกว่าเดิม
สวัสดีปีใหม่ 2551/2008
Merry Christmas (ของขวัญแด่ที่รัก)
เลือกตั้ง/ตระเวนเที่ยวบ้านเรา
อยากเปลี่ยนลุกซ์
.งอน & งอแง
Tag behind diary : blog story
วันธรรมดา..กับความรู้สึกเดิม..
Happy anniversary
วันพ่อ วันพิเศษที่อยากให้พ่ออยู่
ณ. วันหนึ่งของฤดูหนาว
ย้อนความทรงจำ รั้วฟ้า-ขาว
เก็บตกลอยกระทง 50
เมื่อคุณนายไปเยี่ยมหมวด..
อบรม อุ่นกาย อุ่นใจ
ปลายฝนต้นหนาว หนาวกายแต่อุ่นใจ
ลูกสาวเอาก้นไปจูบปากเค้าอีกแล้ว ..อ่า
พยายามอีกสักตั้ง..
ฉลองย้อนหลัง
เลี้ยงรุ่น..Nurse 11
สันร้อยดาวดวงที่สอง/พ่อป่วย
ที่รักมาช่วยทำซี 6
แค่ อารมณ์ชั่ววูบ
ครอบครัวและความฝัน .
ทำงาน ๆๆ
เที่ยววัดพระแก้วกะแม่
เดินทางกับแม่
ไปลงประชามติ.กัน
(มีโอปอ/ไม่มี)
วันแม่ รักแม่ที่สุดในโลก
ไปเยี่ยมน้องภูฟ้า