วันนี้ขึ้นเวรดึก.ห้องคลอด.

ขึ้นเวรมา.ปรากฏว่าเตียงว่าง ไม่มีคนคลอดสัก case.

แปลกใจจัง.ปกติแล้ว.เวรคนอื่นไม่คลอด

แต่พอณัฐธิญาขึ้นเวรมาเท่านั้นมีตลอด.

จนเพื่อนบอกว่าเป็นคุณนายและดวงกรรมกร.

.อยากจะบอกว่า ..

คำว่า"คุณนาย"มันมาโดยตำแหน่งภรรยานายทหารแค่นั้นแหล่ะ

แต่จะให้สบายแบบคุณนายจริง ๆชาตินี้คงจะยาก..

คงขึ้นเวรทำคลอดอย่างนี้ไปอีกนาน..

ท่องเอาไว้แค่ว่าอีก 20 ปี..อีก 20 ปี

ไว้บำนาญเมื่อไหร่ จะหนีไปปลูกผักปลูกหญ้าประสาตายายอยู่กันไป.

..

แปลกใจอยู่ไม่นาน.แค่ 30 นาที.เท่านั้นแหล่ะ

ก็มีคนมาคลอด.จริงๆ บอกแล้วว่าดวงกรรมกรแท้ ๆ

แถมเจอดีนัก อะไร Ab Normal. ๆ เนี๊ยะ

น้องผู้หญิง 18 ปี ทอ้งแรก.

ตรวจขนาดเด็กได้ 4000 กรัม.แน่ะจะคลอดได้มั๊ยเนี๊ยะ

แถมเสียงหัวใจเด็กก็เร็วกว่าปกติอีก..

และแล้วความวุ่นวายก็เกิดขึ้นจริง ๆ

จนต้องส่งต่อไป รพ.จังหวัดในที่สุด..

จะได้ปลอดภัยกันทั้งแม่และลูก

..

ช่วงนี้ อารมณ์หงุดหงิดบ่อย ๆ ไม่รู้ยังไง.

จับเรื่องนั้นมาคิด ผสมปนเปกับเรื่องนี้เต็มไปหมด

สงสัยจะสิ้นปีมั๊ง สมองเลยรีบสรุปงานให้ทันสิ้นปี หุหุ

..

วันนี้หมวดพาลูกน้องไปถอยรถที่สารคาม.

ตามหน้าที่ประจำ ดูแลทุกเรื่อง..

กลับมา ก็มีเจิมกันต่อ ป่านนี้ไม่รู้นอนหรือยัง

โทรไปครั้งสุดท้ายตอน 2 ทุ่ม..

บอกให้รีบกลับไปพักผ่อน เมื่อวานเห็นบ่นเป็นหวัด.

ถ้าเป็นแต่ก่อน ไปกินเลี้ยงสังสรรค์เมื่อไหร่สันจะโทรบอก

แล้วญาจะบอกไว้ว่า กลับถึงบ้านเมื่อไหร่โทรบอกด้วย

อย่าดึกมากเกิน 6 ทุ่ม.

บอกๆ ไปแค่นั้นแหล่ะไม่อะไรมากมาย.

ถ้าวันไหน พ่อคุณกลับก่อน 6 ทุ่มก็จะโทรบอก

" กลับมานอนแล้วนะครับ "

แต่ถ้าไม่เห็นก็เดาได้ว่าคงกลับช้ากว่านั้น..

แต่ก็ไม่คิดจะโทรตามหรอก.

ถึงจะมีเบอร์ พี่หมวด กับ ลูกน้อง ก็ไม่คิดจะโทร.

เพราะมันไม่ใช่ลักษณะของตัวเอง.ที่จะเป็นแบบนั้น

.ถ้ากินที่บ้านลูกน้องอย่างน้อยก็ปลอดภัยระดับหนึ่ง

คงดูแลกันได้ล่ะมัง..

...

ไม่อยากบ่นกับไดอะรี่ก็เหมือนบ่นเนอะ

..ช่วงนี้รู้สึก ทำตัวไม่น่ารักกับสามีเท่าไหร่.

หงุดหงิดง่าย คิดอะไรไปสารพัด..

ตั้งแต่วันก่อน...ที่มีว่า

..

ไปธุระที่ธนาคารในเมือง

.ก็เลยเจอนัดเจอเพื่อน ๆ ที่ในเมือง.มาพบปะกันสักหน่อย..

ใคร ๆ ก็ไม่ว่าง ว่างอุ๊ อยู่คนเดียว

เลยไปนั่ง ทำน้ำหนักกันที่ร้าน "กระท่อม"

ร้านขนมอร่อยเจ้าประจำของเรา ๆ

หม่ำ ๆแบบไม่เกรงใจคนท้องเอาซะเลย

เพื่อนกะลังท้องได้สองเดือน..

แต่ไอ้คนยังไม่ท้องหม่ำเยอะกว่าเพื่อนอีก..

ของโปรด ของอ้วนชอบ ๆ ดีนักแล

นี่ก็โปรด..ชื่อขนมลืมกลืน สมชื่อจริง ๆ

ผลของการชอบทานขนมดีนัก หน้าก็เลยกลมอย่างนี้.เอง..

ทานเสร็จพาเพื่อนไปหาซื้อชุดคลุมท้อง..

ป้าของร้านถาม "คนไหนเหรอคะท้อง"

แป่ว พุงหนูยื่นขนาดนั้นเหรอคะป้า..

ป้ารีบบอก "เปล่าหรอกป้าว่าถ้าเป็นหนูคนนี้ทำไมไม่เห็นท้องเลย"

แหะ ๆๆ ค่อยยังชั่ว

ซื้อเสร็จไปธุระกันต่ออีก..กว่าจะเสร็จก็เย็น

 ว่าจะซื้อของเยี่ยมพี่นกหัวหน้าห้องคลอดพี่สาวเราสักหน่อย

สุดท้ายปรึกษากันกะพี่ในฝ่าย

บอก "ของกินเยอะแล้วซื้อเป็นชุดคลุมให้ดีกว่า"

สุดท้ายได้แวะร้านชุดคลุมอีกตามเคย

ชอบซื้อ ชอบเลือก แบบหวานๆ น่ารัก

แล้วเมื่อไหร่จะได้ซื้อให้ตัวเองสักทีล่ะเนี๊ยะ

...

กลับถึงบ้าน 1 ทุ่มแน่ะวันนั้น

หมวดโทรมา 5 สายไม่ได้รับ เพราะมัวแต่อุ้มขุนแผนลูกพี่สาอยู่

กลับมาโทรกลับเลยมาหงุดหงิดใส่กันเล็กน้อย

..จากนั้นสัก 4 ทุ่มมี sms แบบงอน ๆ มาต่อว่าต่อขานสักเล็กน้อย

ตื่นมาอ่านแล้วก็หลับต่อ ไม่ได้โทรกลับหรือมี sms กลับ..

ตื่นมาตอนเช้าไม่เห็นโทรมาตอนเช้าตามปกติ..

งานยุ่ง ๆ เลยไม่ได้โทรกลับเหมือนกัน.

สุดท้ายเที่ยง ๆ โทรมาอ้อนมาเป็นหวัด.

ขอจุ๊บก่อนนอนทีนึง..ทานยาแล้ว จะไปจะนอน

..แค่นั้น..แหล่ะ..

ก็เป็นอันกลับดีกันเหมือนเดิม...

อีกสองวันจะกลับมาเลือกตั้งละ

..มาเมื่อไหร่จะทำของโปรดให้ทาน..เป็นการง้อคืนล่ะกัน..นะคะ

คิดถึงที่รัก..เหมือนเดิม