.

.หายหน้าหายตาไปนาน.เพราะมัวแต่ไปดูแลโอปออยู่..

ตอนนี้ โอปอ อายุได้ 10 สัปดาห์กับ 2 วันแล้ว..

เหลืออีกแค่ 28-30 สัปดาห์หนูก็จะลืมตาไปดูโลกแล้วซินะ.

คิด ๆ ไปก็เร็วจังแฮะ คลอดแม่ไม่กลัวหรอก..

แต่อยากจะหายแพ้สักทีแค่นั้น จะได้ทานอะไรได้เยอะ ๆ

หนูจะได้แข็งแรงไงลูก..

ตอนนี้ก็เฝ้านับวันว่าเมื่อไหร่จะเลย 3 เดือนไปสักทีน๊า

อีกไม่นานหรอก  แม่อดทนได้เพื่อลูก ..

+++++++++

สัปดาห์แห่งความรัก แม่ลาพักผ่อนไปอยู่กับพ่อหนูมาล่ะ

14 กุมพาพันธ์ วันแห่งความรัก พ่อหนูหอบเค้กแยมของโปรดแม่

กลับมาเป็นของขวัญวันวาเลนไทน์ด้วย

ปีนี้เป็นปีแรกในรอบ 6 ปีที่แม่กับพ่อมีโอกาสฉลองวาเลนไทน์ด้วยกันแหล่ะ

เพราะชีวิตครอบครัวทหารอาจจะไม่ได้มีวันพิเศษอะไรบ่อย ๆ เหมือนคนอื่นเค้านัก

แต่ยังไง ทุก ๆ วัน แม่ก็รักโอปอ กับพ่อโอปอ เสมอน่ะแหล่ะ

.+++++++++

4-5 วันที่ได้พัก พ่อก็ดูแลแม่อย่างดีเหมือนทุกครั้งที่กลับมาแน่ะแหล่ะ

แต่ตอนนี้พ่อเหมางานบ้านทุกอย่างเลยไม่ให้แม่ทำล่ะ

จนแม่ชักจะขี้เกียจแล้วนะเนี๊ยะ ลูกรัก

นอนดูหนังจนตาจะแฉะแล้ว..

แม่อยากทานอะไร พ่อก็ทำให้ทุกอย่างที่ทำได้

แต่แม่น่ะสิทานอะไรยังไม่ค่อยได้เท่าไหร่

ไปหนักเอาแต่ผลไม้ ชมพู ,แอปเปิ้ล  มะม่วง แตงโม ที่ออกแนวหวานๆ

สงสัยลูกของแม่คงเป็นสาวหวานน่าดู.เลยแหะ

ตอนนี้แม่ก็ยังปักใจว่าหนูต้องเป็นลูกสาวแน่ๆ

แต่ถ้าเป็นลูกชายก็ดีเหมือนกันแม่จะได้มีหนูคนเดียวไปเลย..

แม่ยอมแพ้จริง ๆ กับอาการแพ้นี่ คุยกับพ่อแล้วพ่อก็ยอมเพราะสงสารแม่

แต่อะไร ๆ มันก็ไม่แน่ ต้องคอยดูต่อไป

ก่อนนอนทุกวันพ่อไม่เคยลืมที่จะลูบท้องคุยกะหนูทุกคืนเหมือนเดิม

ต้องรอให้หนูโตกว่านี้ พ่อถึงจะเล่านิทานให้ฟังพ่อบอกอย่างงั้น

และพ่อยังชอบเล่นกะพี่พาขวัญห้องข้าง ๆ

บอกว่าซ้อมเลี้ยง พ่อว่าง้าน.....

แม่ชอบฟังเพลงสบาย ๆ ทุกแนวเลย เพราะตอนนี้ยังหาเพลงโมสาร์ทไม่ได้

แต่เค้าว่า ฟังอะไรให้สบายใจและมีความสุขก็เพียงพอแล้ว..

.ตอนนี้แม่กลับมาทำงานเหมือนเดิมแล้ว...

ได้ทำคลอดเกือบทุกวัน ไม่ยักกะเหม็น กะแพ้นะ

ดีแล้วล่ะ ขอบใจลูกมากที่ไม่กวนแม่เวลาทำงาน

รักโอปอที่สุดเลย.....