ลูกทหารต้องอดทน...

เผลอแป็บเดียว ไม่ได้อัพไดตั้ง 2 อาทิตย์แล้วเหรอ..

โอ  ..ช่วงนี้ชักจะขี้เกียจใหญ่แล้วสิ

ทำงาน ลงเวร ก้อ อยากจะนอน นอนอย่างเดียว

ไม่อยากลุก เพราะลุกมาก พูดมาก ก็ชวนให้คลื่นใส้

อาการแพ้ยังไม่หายขาดสักที เฮ้ออย่าบอกนะว่าจะเป็นจนคลอด

บางทีก็ท้อ และสงสารตัวเองเหมือนกัน.

เวลาเหนื่อย ๆ คลื่นใส้ก็อยากให้พ่อโอปออยู่ด้วยคอยลูบหลังให้

ย้อนกลับไปเมษาที่แล้ว

คยคาดหวังไว้ว่า จะยังไม่มีลูกจนกว่าจะได้ย้ายไปอยู่ด้วยกัน

คอยดูแลกันและกันเติมเต็มสิ่งต่าง ๆ ให้ลูกตั้งแต่อยู่ในท้อง

แต่ในเมื่อทุกอย่างมันไม่เป็นไปอย่างที่คิด

ทั้งที่แม่ยื่นไปสมัครเอกชนใกล้ ๆพ่อหนูไว้แล้ว.ผ่านฉลุยเงินเดือนโอเค

คิดว่าจะยอมลาออกจากความเป็นข้าราชการ

อาชีพมั่นคง และไม่ค่อยมีใครเห็นด้วยเรื่องลาออกนัก

พ่อหนูก็ดันได้ออกสนามไปอยู่หนองพอกซะนี่ใกลออกไปอีก.

อาชีพทหารต้องยอมรับต่อการเปลี่ยนแปลงเสมอ

.แถมอยู่ครบหนึ่งปี ผู้พันบอกจะให้กลับมา

ให้คนเดิมออกไปชาวบ้านดันประท้วงไม่เอาซะนี่

เฮ้อ..แม่เลยไม่รู้จะดีใจหรือเสียใจที่ชาวบ้านรักพ่อหนูขนาดนั้น

พ่อต้องนอนกระท่อมเจ้าเงาะ ก่ออิฐฉาบปูน รดน้ำสวนหม่อนอยู่หนองพอกต่อไป..

แม่ก็เคยถามพ่อว่าพ่อต้องทำด้วยเหรอ

"พ่อตอบว่าไม่ทำก็ได้แต่ในเมื่อเราไปเป็นหัวหน้าเค้าอยากให้เค้าให้ความร่วมมือเราก็ต้องทำด้วย"

พ่อมักคุยกับหนูในท้องแม่ว่า "พ่อทำงานให้พระราชินีนะลูก "

สัจธรรมของนายทหารหัวหน้าศูนย์ทอผ้าไหมในพระราชดำริ"

หลังโอปอคลอดออกมา 3 เดือนที่ลาคลอดแม่เลยยังแทบไม่รู้ชะตาชีวิตเลย

ว่าแม่จะทำยังไงให้เรา 3 คนได้อยู่ด้วยกัน

พ่อบอกจะพยามคุยกับผู้พันอีกทีเพราะอยากอยู่ใกล้ๆลูก

แม่ก็ได้แต่ภาวนาให้เราได้อยู่ด้วยกันทีเถ้อ

ให้พ่อได้กลับมาอยู่หน่วยที่ค่ายเสียที

เมษานี้เป็นฤดูกาลย้ายแรกใน 3ปีนี้ที่ไม่ได้เขียนย้าย

เพราะมีโอปอ แม่เลยต้องคิดทบทวนอะไรใหม่

อย่างน้อยที่นี่ก็ใกล้ปู่กับย่าหนู

รอให้ทุกอย่างลงตัวกว่านี้ค่อยคิดว่าจะทำอย่างไรต่อไป

อย่างน้อยปีนี้ก็มีสิ่งดี ๆ เข้ามานิดนึง

หัวหน้าบอกว่าแม่ได้สองขั้นนะ..โอปอเป็นความโชคดีของแม่ใช่ไหมลูก

หนูจะเป็นกำลังใจให้พ่อกับแม่อดทนต่อไป...

และจะอดทนต่อไป ..แม้พ่อไม่อยู่ด้วยตลอด

พ่อก็รักหนู และเป็นห่วงหนูกับแม่นะลูก

แม่จะอดทนต่อไป..หนูก็ต้องทนได้เหมือนกัน

เพราะหนูเป็นลูกทหารต้องอดทน..นะลูก