..ห่างหายไปนานเลยค่ะ โอปอไม่ได้ลืมไดหรอกน๊ะ..

แต่เพราะอะไรหลาย ๆ อย่าง ..งานที่ยุ่งมากขึ้นเพราะหัวหน้าลาคลอด.

กับเพราะความขี้เกียจของแม่โอปอเองที่ชอบ นอน น้อนซะเหลือเกิน.

..เดือนที่ผ่านมา.มีเหตุการณ์อะไรหลาย ๆ อย่างที่อยากมาอัพไวเหลือเกิน.

แต่เพราะไม่มีโอกาศเลยขอรวบยอดทีเดียวเลยล่ะกัน..

......

7 พ. ค.51..

วันนี้เป็นวันสำคัญที่สุดแห่งความสูญเสีย.

เพราะเป็นวันที่พ่อเสียครบรอบ 1 ปี

ปีนี้เลยขอลาหยุดไปทำบุญถวายสังฆทานให้พ่อ.

แม้โอปอจะไม่มีตาอยู่อุ้มหนู.

แต่แม่ยังมีรูปตาและมีความทรงจำที่ดี ๆของตา

ตาที่แสนอารมณ์ดีทำกับข้าวอร่อยที่สุดในโลก

และเป็นนักดนตรี นักร้องที่ยิ่งใหญ่ที่สุดสำหรับแม่..

แม่จะคอยเล่าเรื่องของตาให้โอปอฟังเอง.นะลูก

.......

17 -19 พค. แม่ต้องพาหนูขับรถทางไกลอีกล่ะ

เพราะคิดถึงพ่อหนูเหลือเกิน..

พ่อเป็นผู้ฝึกไม่มีเวลากลับบ้าน..

แม่ก็เลยขับไปหาพ่อซะเลย.โชคดีที่ปู่กะย่าหนูไปด้วย

ปู่ช่วยแม่ขับ.ครึ่งหนึ่ง..

ถึงจะเหนื่อยก็คุ้ม..ที่ได้เห็นสีหน้าตื่นเต้นดีใจ

เวลาพ่อหนูสัมผัสได้ว่าหนูดิ้น..

เคยเอามือมาจับท้องแม่ตลอดเวลาคอยดูเวลาไหนหนูจะดิ้น

พอหนูดิ้นก็ ตื่นเต้น ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่

คุยอะไรกะหนูไม่รู้ ได้ยินแต่ว่าพ่อรักหนูนะ ..หนูอย่าดื้อนะ ..

เวลาหนูดิ้นแรง ๆ พ่อก็ชอบหาสาเหตุอยู่เรื่อยว่าเพราะอะไร

หนูหิวหรือเปล่า หรือว่าตื่นเต้นตกใจกะเสียงอะไร

อย่างตอนพาย่าไปตรวจโรค หนูได้ยินเสียงรถบัสเสียงดังมากๆหนูก็ดิ้นใหญ่

พ่อก็จะคอยปลอบ "ไม่ต้องกลัวนะลูก "

....

ไปคราวนี้ได้เห็นพ่อทำงานเหนื่อย ดูแลทหารยังกะลูกก็ไม่ปาน

กลับมาบ้านพัก แป็บๆ ก็กลับไปดูทหารอีกล่ะ..วันละหลายรอบ

.แต่ไงก็ก็อุตส่าห์กลับมา ทำกับข้าวให้หนูกะแม่ทาน

เจอกัน2-3 วันก็กลับล่ะ...เพราะแม่หยุดแค่ 3 วัน

พ่อของโอปอ ตอนนี้หันมาขับรถทหารๆแล้ว

 อีก 10 วันพ่อก็กลับบ้านพาแม่ไปฝากครรภ์อยู่แล้ว

เพราะพ่ออยากลุ้นอยากเห็นหนู..อีก10 วันเจอกันนะลูก

..