โอปอจ๋า...

ตอนนี้แม่ชักจะไม่มีแรงทำอะไรเลย จนไม่ได้เขียนไดอะรี่ถึงหนูซะตั้งนาน

คราวก่อนเลยวานให้พ่อเขียนแทนให้ไป จนพ่อเขิน.ment ต่างๆ ไปซะนาน..

แม่ว่า ไม่เห็นต้องอายเลย แม่ก็ชอบให้พ่อเขียนนะ..

บางครั้งการแสดงออก ด้วยภาษาเขียนมันก็ทำให้รู้สึกดีมาก ๆ จริง ๆ

มาเปิดอ่านทีไรก็มีกำลังใจ...

...

ตอนนี้หนูอยู่ในท้องแม่ 35+ 5 สัปดาห์แล้วน้าโอปอ..

แม่อุ้ยอ้ายเต็มทีแล้ว จะนั่งจะเดินจะนอนมันช่างลำบากไปหมด

เจ็บเอว ปวดหลัง ขัดอุ้งเชิงกราน หายใจลำบาก..

และที่สำคัญอารมณ์หงุดหงิด ขี้งอน วิตกกังวล เหมือนไตรมาสแรกกลับมาอีกล่ะ

ทำเอาวีนแตกไปพูดกะพ่อหนูไปซะ 1 วัน โทษฐานที่ดูบอลดึก.

จนลืมโทรมาปลุกแม่ทานข้าวเที่ยง...

เหอะ ๆ ทำไงได้ ก็ฮอร์โมนมันกระฉูดนี่นะ ยิ่งหลังคลอดอาจจะกว่านี้อีก..

ช่วงนี้แม่เหนื่อยมาก ๆ แถมยังต้องขึ้นเวรอยู่จนสิ้นเดือนถึงจะลอยเช้า

แม่เลยแทบไม่มีแรงเล่านิทานให้หนูฟังอีกแล้ว.

เลยได้แต่เปิดเพลง โมสาร์ทของน้าดิวให้หนูฟังอย่างเดียว

กะปล่อยให้พ่อหนูคุยด้วยไปแทน..

หนูก็ตัวชักจะโตมากยิ่งขึ้น จากที่เลยดิ้น ดุ๊กดิ๊ก ๆ เบาๆ

ตอนนี้ ดิ้นทีนึงทำเอาท้องแม่แข็งปั้น เจ็บไปซะทุกที

แม่เข้าใจอยู่ว่าพื้นที่ในท้องมันคงลดลงหนูก็ตัวโตมากขึ้น..

...

เสาร์- อาทิตย์ที่แล้ว โรงพยาบาลจัดเจ้าหน้าที่ไปอบรม ESB

พฤติกรรมบริการสู่ความเป็นเลิศ   ที่ศูนย์พัฒนาอาชีพสตรี จ. สุรินทร์

พอไปถึงแม่ถึงจำได้ว่า โอ๊ะเป็นที่รับน้องของแม่ตอนเป็นเฟรชชี่พยาบาลปี1 นี่เอง

บรรยากาศเปลี่ยนไปเยอะ แต่ที่พักบังกะโลเล็ก ๆ เพิ่มขึ้นมาก

อาหารอร่อย วิทยากรก็เป็นนักวิชาการทางจิตวิทยาเขียนหนังสือดังๆ เยอะแยะ

คนอื่นเค้าก็สนุกสนานเพราะเวลาง่วงก็ได้ทำกิจกรรมนันทนาการ

แต่แม่อด เพราะวิทยากรกลัวหนูเป็นอันตราย

เลยนั่งฟังอย่างเดียวกะคุณหมอจอยว่าที่คุณแม่เหมือนกัน

ทำเอาเท้าบวมเบ่ง จนแม่ต้องนอนเอาหมอนรองเท้าตั้งนาน

แต่ก็ดีได้เปลี่ยนบรรยากาศ.+ ได้ทำกิจกรรมนอกสถานที่

ตอนเย็นมีสังสรรค์ร้อง คาราโอเกะกันด้วย ได้ร้อง2เพลงแม่ก็พาหนูไปนอน

เพราะหนูชักสนุก ดิ้นดุ๊กดิ๊ก ๆ ใหญ่จนแม่ท้องปั้นซะงั้น..

.....

ไปคราวนี้ ได้เจอพี่ พะแพงของแม่อุ๊ด้วยแหล่ะ

หอบมาเยี่ยมเราถึงที่จัดอบรมเลย ..

นี่ไง....

กะลังตัวจ้ำม้ำ น่าหยิกเชียว เพราะหม่ำเก่งม้าก

ตอนนี้พี่เค้าเดือนกว่า ๆ แต่ทำน้ำหนักไป 5 โลกว่าแล้ว

หนูจะตัวถึงครึ่งพี่เค้ามั๊ยเนี๊ยะตอนคลอด..

....

วันอาทิตย์นี้ พ่อก็กลับมา พาแม่ไป ANC อีกแล้ว

คราวนี้จะได้ set วันคลอดกันซะที...

หลังจากนั้นแม่คงเริ่มนับถอยหลังวันคลอดของหนูกันแล้ว

อีกไม่เกิน 20 วันหรอก แม่คิดว่านะ....

ยัยหนูตัวน้อยๆ ของป้อ

ความจริงพ่อก็อยากเขียนบอกเล่าความรู้สึกทุกวัน แต่พ่อเขิน อาทิตย์นี้พ่อก็ผิดนัดหนูกะแม่อีกเพราะว่ามีคำสั่งสายฟ้าแล็บให้พ่อไปร่วมฝึกที่โคราชด้วย พ่อก็เลยอดเห็นหน้าหนูเลย

ทุกวันนี้พ่อได้แต่เป็นห่วงหนูกะแม่ โดยเฉพาะแม่หนูต้องอยู่คนเดียวไม่มีใครดูแล แต่ช่วงนี้ดีหน่อยที่มียายของหนูอยู่ด้วย เลยเบาใจได้เปลาะหนึ่ง  หนูอยู่ในท้องแม่หนูก็อย่าออกกำลังกายให้มากนะลูก แม่เค้าเจ็บ หนูต้องรักแม่ให้มากๆรู้มั้ย

สิ่งสำคัญที่สุดในชีวิตพ่อตอนนี้คือหนูกะแม่ เพราะฉะนั้นพ่ออยากให้แม่หนูระมัดระวังให้มาก ทั้งเรื่องการทำงาน การรับประทานอาหาร การพักผ่อน เวรถ้าขึ้นไม่ได้ก็อย่าขึ้น ขายก็ขายไปเหอะ ไอ้เงินไม่ตายก็หาใหม่ได้ ผมไม่อยากให้ที่รัก worry สิ่งสำคัญที่สุดตอนนี้คือที่รักและยัยหนู ดูแลตัวเองให้มากๆ

........รักที่รักและยัยหนูที่สุด..........

เราก็จะได้เจอกันแล้ว....

แม่รักโอปอนะลูก