เรื่องเล่าการเดินทางของโอปอ..

...โอปอ..จ๋า..

วันนี้หนูอายุได้ 2 สัปดาห์พอดิบพอดี..

หนูเริ่มจ้ำม้ำ หม่ำนมได้มากขึ้น..

แม่ก็เริ่มสบายตัวขึ้นปวดแผลน้อยลง..

ถึงได้ฤกษ์เล่าเรื่องการเดินทางของหนูสักที..

...

จันทร์ที่ 8 กันยายน 51 

.วันนี้เป็นวันที่หมอนัดแม่ไปตรวจและเตรียม admit คลอด.

พ่อหนูกลับมาแต่เมื่อวานแล้ว วันนี้พ่อเตรียมเก็บสัมภาระขึ้นรถ.

ส่วนแม่ไปทำงานตามปกติ.เพราะวันนี้มีการจัดอบรมวิชาการของห้องคลอดพอดี.

แม่ไปช่วยงาน และ เตรียมใบลาคลอดไว้ให้ป้านกเรียบร้อย

5 โมงเช้า พ่อก็มารับแม่เตรียมตัวเดินทางไปหาหมอกัน.

ตอนเที่ยงเราแวะทานข้าวที่โลตัสกันและแวะซื้อของให้หนูอีกนิดหน่อย.

จากนั้นก็แวะโลตัสเพื่อรับกล้องที่แม่ไปซ่อมไว้.

ก่อนพ่อจะพาแม่แวะไปสระผม เพราะถ้าต้องผ่าคลอดแม่คงอดสระผมอีกนาน.

.ยังไงก็ยังไม่ถึงเวลานัดสักที...คุณหมอเปิดคลินิก 1 ทุ่มแน่ะ..

เราก็เลยไปทานข้าวเย็นกันที่ร้านพอกินร้านประจำของพ่อกะแม่.

แม่ทานเอร็ดอร่อยม้าก ๆ เพราะว่า  จะเป็นมื้อสุดท้ายแล้วก่อนที่จะ NPOอีกหลายวัน.

ระหว่างนั่งทานกันอยู่ มีน้อง ๆนักศึกษา ม.ราม มาของบสร้างห้องสมุดให้เด็กชนบทด้วย.

พ่อกะแม่ ร่วมทำบุญไป ได้รับคำอวยพรยกใหญ่ ขอให้ครอบครัวเราอบอุ่นให้หนูคลอดปลอดภัยแข็งแรง

....ทานเสร็จพ่อกะแม่ก็ไปหาหมอกัน คุณหมอไม่พูดพร่ามถึงเรื่องการคลอดเองเล้ย.

ไปถึงก็เขียนใบส่งตัวไป Admit รอ C/S เลย..

แต่ไม่เป็นไรหรอกแม่เตรียมใจมาแล้วแม้แม่จะอยากคลอดเองก็เหอะ..

ก็พ่อลางานมาแล้ว และหนูก็ยังไม่ Term ดีเท่าไหร่แค่ 38+5 wks.เองอินดิวซ์ก็คงยังไม่ได้.

โทรหาแม่อ้อยเพื่อนแม่ให้จองห้องพิเศษให้ ปรากฏว่า ห้องเต็มค่ะ..

อะไรจะขนาดนั้น พ่อกะแม่ก็เลยไปพักโรงแรมที่เราจัดงานแต่งงานกัน..

พ่อบอกว่า.ไปทบทวนความหลังกันสักหน่อยห้องพักอยู่ฝั่งมองเห็นห้องจัดเลี้ยงพอดีเลย.

พ่อบอกว่า..วันนี้จะนอนคุยกะหนูโดยผ่านท้องแม่เป็นคืนสุดท้ายแล้ว.

พรุ่งนี้...พ่อกะแม่ก็จะได้คุยกะหนูจริง ๆ สักที..

แม่รู้สึกดีมากแม้จะกังวลเล็กน้อยแต่ก็ไม่เครียดเลย..นอนหลับสบาย.

.....

อังคาร 9 กันยายน 2551

เช้าวันนี้แม่กับพ่อตื่นนอน..7 โมงกว่าเตรียมตัวเช็คเอาท์เดินทางไป รพ.กัน

เมื่อวานแม่ถามคุณหมอว่าจะเช็ทผ่าตัดกี่โมงค่ะ คุณหมอบอกว่า 11 โมง.

แต่ไหง..ในใบส่งตัวบอก 09.30 น. หว่า.ไปถึงห้องคลอด 8.30 น.

เค้าเลยรีบเอาตัวแม่ไปเตรียม set OR กันใหญ่..ส่วนพ่อก็ไปทำบัตร.

แม่โดนแทงน้ำกลือ,เตรียมผิวหนัง.ใส่สายสวนปัสสาวะครั้งแรกในชีวิตเจ็บจัง.

ก่อนจะถูกย้ายขึ้นรถเข็นไปห้องผ่าตัดอย่างเร่งด่วน..ตอนนั้นพ่อหนูยังไปทำบัตรไม่เสร็จเลย.

ไปถึงห้องผ่าตัด ทั้งวิสัญญี ทั้งเจ้าหน้าที่ก็เข้ามาคุยขั้นตอนด้วย.เยอะแยะ

แต่แม่หมดโอกาสติดต่อกะใครๆ อีกแล้วเพราะข้าวของโทรศัพย์ถูกเก็บไว้ที่ห้องคลอด

.แย่ล่ะ แม่นัดแม่อ้อยเพื่อนแม่มาถ่ายรูปหนูตอนแรกคลอดให้ 11 โมง.

set ก่อนเวลาอย่างงี้ ถามเจ้าหน้าที่ดูเค้าว่าแม่อ้อยติดcase อยู่.

สงสัยจะไม่ได้ถ่ายวิดิโอหนูตอนคลอดแล้วล่ะ..ตอนนั้นคิดอะไรไม่ออก..

ความรู้สึกก่อนขึ้นเตียงผ่าตัด..ได้แต่ภาวนาขอให้หนูคลอดออกมาแข็งแรงปลอดภัยก็พอ.

เวลา    10.00 น.

  คุณหมอมาล่ะ..ทำไงดีป่านนี้พ่อหนูจะตามขึ้นมาหรือยังน้า..

แล้วเมื่อไหร่แม่จะได้เห้นหน้าหนูล่ะ..คิด คิด คิดแต่ถึงหนู.

จนในที่สุดวิสัญญีเดินมาเอาหน้ากากครอบจมูกแม่

และแนะนำ สูดลมหายใจลึก ๆ นะคะ...แม่ทำตาม..กลิ่นยาสลบนี่มันฉุนจมูกจัง.

เป็นความคิดสุดท้าย...ก่อนที่แม่จะไม่รู้สึกตัว..

...............

14.30 น.

แม่รู้สึกตัว ความรู้สึกแรก มึนหัวจังรู้สึกเหมือนนอนหลับมาอย่างยาวนอนเหลือเกิน.

เห็นหน้าใครมัว ๆ ลางเลือนก่อนจะชัดขึ้น พ่อของหนูนั่นเอง.

ยืนจับมือพ่ออยู่ข้างเตียง ..คุณปู่ คุณย่า คุณยายหนูก็มาด้วย.

ลูกล่ะ  คำแรกที่แม่ถามพ่อ..

พ่อหนู  เอากล้องที่ถ่ายภาพหนูไว้ก่อนหนูจะถูกพาไปเนอสเซอรี่มาให้ดู

เรื่องเล่าการเดินทางของ อปอ

นี่เป็นภาพใบหน้าของหนู ที่แม่ได้เห็นเป็นครั้งแรก..

และคลิบวิดิโอเล็ก ๆ ที่พ่อถ่ายหนูเอาไว้ ตอนพ่อวิ่งตามรถเข็นของหนูไปเนอสเซอรี่

แค่นี้..แหล่ะคือความมุ่งหวังของแม่..แม่จ้องมองรูปดูอย่างไม่รู้จักเบื่อ.

ลูกของแม่แข็งแรงสมบูรณ์ครบ 32 หนูเป็นเด็กที่น่ารักที่สุดในโลกสำหรับแม่.

รู้สึกรักหนูจริง ๆ รักอย่างไม่มีเงื่อนไข...ใดๆ

มองไป..ก็รู้สึกน้ำตาคลอตา.....

พ่อบอกว่า พ่อไปส่งหนูมา..มองหน้าหนูพ่อก็รู้สึกอยากร้องให้เหมือนกัน

ไม่อยากจากหนูมา ..ไม่อยากปล่อยหนูไว้ที่นั่นคนเดียว

แต่จะทำไงได้ล่ะ .นี่แหล่ะเป็นข้อเสียของการผ่าคลอด

.เค้าต้องเก็บหนูไว้ที่นั่นเพื่อสังเกตุอาการจากฤทธิ์ยาสลบ.

และเพื่อให้แม่ได้พักผ่อน..และฟื้นตัวไวๆ ด้วย

....................

สักพัก..แม่ทิพย์.เพื่อนแม่ที่ใกล้คลอดเหมือนกัน ..มาหา..

บอกห้องพิเศษพร้อมแล้ว ..จึงพากันย้ายจากหลังคลอดไปห้องพิเศษกัน.

แม่เริ่มรู้สึกปวดแผล ปวดมดลูก แล้วล่ะ ขยับนิดนึงปวดน้ำตาแทบเล็ด.

จนต้องขอยาฉีดแก้ปวด.ยาที่หมอ order ไว้ดันเป็นยาฉีดเข้ากล้ามอีก.

ปวดหลายที่ไปกันใหญ่...แต่แม่ก็จะอดทน....

พยายามฝืนพลิกตะแคงตัว..อยากฟื้นตัวเร็ว ๆ จะได้ป้องกันภาวะแทรกซ้อนหลังผ่าตัด

และพรุ่งนี้ ..แม่จะได้อุ้มหนูได้...จะกอดหนู หอมหนูให้หนำใจไปเลย

คืนแรกนี้..พ่ออยู่เฝ้าหนูคนเดียว พ่อดูแลแม่อย่างดี.

พ่อทำทุกอย่างเลยทั้งเช็ดตัว ป้อนน้ำ เปลี่ยนแม้กระทั่ง pad ให้แม่.

ตอนค่ำ ..พ่อไปเยี่ยมหนูอีกที..แม่บอกพ่อให้ฝากบอกหนูว่า.

พ่อกับแม่รักหนูมากนะ..อยากอุ้มหนูกอดหนูไว ๆ พรุ่งนี้เราก็เจอกันแล้ว.

พ่อไปเยี่ยมหนูกลับมา พร้อมบันทึกคลิบตอนคุยกะหนูให้แม่ดู.

หนูนอนลืมตาแป๋วฟังพ่อพูด เหมือนเข้าใจเลย..

เป็นคลิบที่แม่ประทับใจม้าก ๆ เสียดายที่เอาลงไม่ได้..

............

 พุธ  10 กันยายน 2551 

วันนี้ก็เป็นอีกวันที่แม่รอคอย...

แม่รีบฝืนตัวทนปวดลุกขึ้น.พ่อช่วยเช็ดตัวเปลี่ยนเสื้อผ้าให้..แล้วนั่งรอหนูแต่เช้า

กว่า 10 โมงกว่า จนท. ถึงพาหนูมาส่งให้เรา...

แล้วคนที่แม่รอคอยกว่าตั้ง 9 เดือนก็มาสู่อ้อมกอดแม่.

เรื่องเล่าการเดินทางของ อปอ

แม่อุ้มหนู กอดหนู หอมหนูอย่างไม่รู้จักเบื่อหน่าย..

แม่รักหนูที่สุดในโลกเลย..ดีใจ...จนน้ำตาซึม

พ่อกับแม่มีความสุขที่สุดเลยวันนี้..ไม่น่าเชื่อ.

หนูคือสิ่งวิเศษสุด คือของขวัญล้ำค่า ที่มีค่าก็สิ่งใด  ๆ

เราช่วยกันพินิจพิเคราะห์หนูกันใหญ่...

สุดท้ายแม่ก็สรุปว่าหนูก็มีส่วนคล้ายแม่ตอนเด็ก ๆ นะ

แต่ว่าก็มีส่วนคล้ายพ่อเหมือนกัน...

วันนี้แม่ก็ยังไม่แข็งแรงเท่าไหร่นัก..จึงเป็นภาระหนักของพ่อที่ดูแลหนู

พ่อทำทุกอย่างทั้งเปลี่ยนผ้าอ้อมหนู ป้อนนมหนู ซักผ้าอ้อมเปื้อนอึหนูด้วยล่ะ

แม่อยากอุ้มหนูดูดนมเองใจแทบขาดแต่เสียดายที่น้ำนมแม่ยังไม่ใหล.

ก็แม่เสียเลือดไปซะเยอะแถมงดน้ำงดอาหารซะนานนี่นะ

พ่อป้อนนมหนู หนูก็นอนดูดใหญ่ ทำปากจุ๊บๆ

เรื่องเล่าการเดินทางของ อปอ

แล้วก็นอนหลับปุ๋ย ...สบาย.....

เรื่องเล่าการเดินทางของ อปอ

 

แต่ว่า...ตื่นมาลืมตาแป๋วจ้องตาคุณพ่อตอน 5 ทุ่มถึงตี2

เรื่องเล่าการเดินทางของ อปอ

ทำเอาพ่อเพลียไปเลย..ดีนะที่วันที่สองคุณปู่คุณย่าหนูมาอยู่ด้วย.

สรุปว่าเราอยู่โรงพยาบาลกัน 3 คืนกะ 4 วัน.

หนูเริ่มตัวเหลืองนิดๆ แม่กลัวหนูต้องโดนพรากจากอกไปสอ่งไฟ

เลยต้องเลือกทางเดินทางแม่หลีกเลี่ยงตลอดคือ

ใช้ขวดนมป้อนหนู..แม่กลัวหนูติดจุกยางจนไม่ดูดนมแม่นะซี.

แต่ทำไงได้ ตัวเหลืองสำคัญกว่า...

สุดท้ายหนูหม่ำเอา ๆ หมดทีละ 2 ออนซ์ถ่ายปัสสาวะบ่อยมากๆ

จนหนูรอดพ้นจากการตัวเหลืองไปได้....

แต่น้ำนมแม่ยังไม่ใหลสักทีนะซี......

ไว้กลับบ้าน น้ำนมมาค่อยแก้ปัญหากันทีหลังล่ะกัน..

........................

ระหว่างอยู่ที่โรงพยาบาล มีคนมาเยี่ยมเรากันเยอะแยะ

ทั้งเพื่อนๆ แม่ เพื่อนร่วมงาน ญาติ ๆ

จนวันกลับของเยี่ยมพ่อขนกี่รอบก็ไม่หมด...

จนสุดท้ายพ่อต้องขอรถเข็นของโรงพยาบาลมาช่วยเข็น

เรื่องเล่าการเดินทางของ อปอ

ขอบคุณทุก ๆ คนอย่างมากมาย ....

ไล่กันแต่วันแรกถึงสุดท้ายเลยนะคะ......

..ขอบคุณแม่อ้อย..เพื่อนแม่ ที่ดูแต่ตั้งแต่วันแรกจนวันกลับ..มาหาวันละหลายๆรอบ

แม่ทิพย์ พ่อกอฟล์ พี่ภูผา ที่แวะมาหาบ่อย ๆ เหมือนกัน.

ขอบคุณ..ป้ามีนา ที่มาส่งคนไข้ แล้วรีบแวะมาเยี่ยมหนูก่อนใครเพื่อน.

ขอบคุณ..น้ากบ น้าตึ๋งที่ตรงดิ่งมาจากสุรินทร์เพื่อมาเยี่ยมหนูโดยเฉพาะ..

ขอบคุณ..ป้าหมี ป้าธันที่แวะมาหาหนูซะคนล่ะตั้ง 2 รอบ

ขอบคุณ..ครอบครัว ป้าที น้าตั๊ก พี่พาขวัญที่มาหาหนูแถมยังช่วยพายายหนูมาด้วย

ขอบคุณ แม่ดี พี่แตงกวา พ่อป๊ะ ที่พาครอบครัวขับมาเยี่ยมหนูโดยเฉพาะ

ขอบคุณแม่ตุ๊ก+ พ่ออาร์ท ที่ขับรถมาเยี่ยมหนูตั้งไกลซ้ำในเวลาพักเที่ยงแท้ๆ

ขอบคุณป้าสา พี่แผน ป้าแอ๋ม พี่แก้ม +ป้าตา

และขอบคุณทีมฝ่ายการพยาบาลคุณยายตุ๋ม ป้านก น้าสุ น้าหน๋อย น้าดา

และคนอื่นๆ ที่อาจกล่าวไม่หมด.รวมทั้งกำลังใจที่ได้ทั้งจาก

โทรศัพย์ +SMS และกำลังใจจากไดคลับ+เวบ hi5 ที่หลั่งใหลมาให้..

จำได้ว่ามี sms จากน้าดิวซ์ด้วยนะค๊า.ที่ทำให้

การเดินทางของหนู...มาสู่อ้อมกอดของพ่อ+แม่ นี้ช่างอบอุ่นเสียจริง

จากใจโอปอค๊า...........

 

     Share

<< โอปอ..มาแล้วค๊าโอปอ..สู่อ้อมอกพ่อ+แม่ >>

Posted on Thu 25 Sep 2008 17:03

Name :
Email :
URL :
Comment :
กรอกข้อมูลก่อนส่ง CAPTCHA Image
Refresh
 

ความคิดถึง
ANNIVERSARY 2 YEAR
รักพ่อที่สุด..ทุกๆ วัน
อีก 2 วันเราก็ต้องจากกัน
พระจันทร์ยิ้มแฉ่ง โอปอยิ้มร่าเริง
ไอ้โม่งน้อย
สองคนแม่ลูก
เก็บความรู้สึกบางอารมณ์
หนาวแล้ว..ลอยกระทงกัน..ฉีดวัคซีน.
หมาน้อย vs หมูน้อย
ลูกทหารต้องอดทน.
เม่งน้อยของยาย.
หนูน้อยกบน้อย
สาวน้อยขี้เซา
Postpartum blues.- เมื่อโอปอโดนขโมยหนีจากอกพ่อ
Postpartum blue -ความในใจถึงพ่อโอปอ
เจ้านาฬิกาปลุกตัวน้อย..หนูน้อยจอมแอ๊ะ
โอปอ 1 เดือนแล้วค่ะ..
โอปอ..สู่อ้อมอกพ่อ+แม่
เรื่องเล่าการเดินทางของโอปอ..
โอปอ..มาแล้วค๊า
อีก 4 วัน ..
วันกลับจากการฝึก
อีก 14 วัน ก็เจอกัน
นับถอยหลัง
ความรักของพ่อกับแม่
ณ. เวลา 32 wks.
หยุดเข้าพรรษา..51 เราพ่อแม่ลูก
อีกนิด นะลูก
เกือบไปแล้ว..
โอปอ เข้าสู่เดือนที่ 6 แล้ว
ลูกสาว.. ชื่อว่า ดญ. โอปอ
โอปอไปเยี่ยมพ่อ
สงกรานต์ 51 เราพ่อแม่ลูก
เยี่ยมพี่วิน
..โอปอ โต..ไม่โต
ลูกทหารต้องอดทน...
..โอปอ มาแว้ว
พาโอปอ ไปเที่ยวทะเลครั้งแรก