ความคิดถึง

ถึงแม่และยัยหนู

             ความคิดถึง

               วันนี้เป็นวันที่ 5 ที่พ่อไม่ได้อยู่กะหนูและแม่  วันนี้พ่อเปิดดูรูปหนูที่อยู่ในคอมพ์ มันให้ความรู้สึก

หลายอย่าง    ทั้งคิดถึงหนูและแม่  ทั้งทำให้มีกำลังใจในการทำงาน   ที่รึกผมไม่ได้ต้องการที่จะอยู่คนเดียวอย่างนี้

แต่ตอนนี้เรามีอะไรที่ต้องทำ   วางแผนเพื่ออนาคตของหมาน้อย  สักวันนึงเราต้องเป็นครอบครัวที่อยู่พร้อมหน้ากัน

ซึ่งในวันนั้นเราต้องพร้อมสำหรับยัยหนู

                                           รักที่รักและหมาน้อยที่สุดในโลก

**************

ความคิดถึง

วันนี้นับเป็นเวลา 6 วันที่โอปอจากพ่อมา..

แม่พยายามที่จะอัพไดลงรูปโอปอให้พ่ออ่านให้หายคิดถึงทุกวัน

แต่ด้วยภาระกิจและอะไรหลายๆ อย่างทำให้ไม่อาจทำได้.

โอปอ กะ คุณแม่ ก็คิดถึงคุณพ่อมากมายเหลือเกินไม่น้อยกว่าพ่อ

โอปอโตขึ้นทุกวันๆ มีพัฒนาการต่างๆ ที่เปลี่ยนไปทุกๆ  วัน

การเฝ้าสังเกตุพัฒนาการต่าง ๆ ของของโอปอก็เป็นความสุขอย่างนึง

กาลเวลาไม่สามารถจะย้อนกลับไปได้.แม่จึงอยากให้พ่อได้อยู่ด้วยกัน

ได้แบ่งปันร้อยยิ้ม- ความสุขด้วยกันทุกวัน..

แต่ภาระและความจำเป็นบางอย่างเราก็ไม่สามารถกำหนดได้

จึงต้องยอมรับ และ เฝ้ารอ วันนั้นที่รอคอยต่อไป..

คิดถึงพ่อมากที่สุด....เหมือนกัน....ค่ะ..

ความคิดถึง

.ไม่ได้อัพเกือบอาทิตย์ เลยขอรวบยอดวันที่ผ่านมาเลยแล้วกันนะคะ

เราเดินทางจากร้อยเอ็ดกลับมาภูสิงห์ตั้งแต่เช้าวันที่ 6

ข้าวของของโอปอเต็มรถพ่อจนพ่อต้องให้ลูกน้องมาช่วยขน

ขากลับหนูหลับปุ๋ยสบาย แม่เลยให้นั่งคาร์ซีทข้างหน้ากับคุณพ่อมาเลย

จนถึงบ้านคุณยายหนูถึงยอมตื่น..

ออกจากบ้านคุณยายก็แวะบ้านคุณยายสาป้าๆ อยากเห็นหนู

ป้าเก๋ กะป้าหลิน ผูกแขนให้หนู พี่มิ้วกะพี่อิ๋งก็มาดูหนูใหญ่

พี่อิ๋งขออุ้มหนูด้วย.จากนั้นแม่ก็อาบน้ำให้...

กลับมาถึงที่พักแม่ซะเย็น 4 โมงกว่า...

อากาศเย็นซะกว่าบ้านพักพ่ออีก.ก็มันอยู่ใกล้ภูเขานี่นะ

มาถึง ป้าๆ พี่ชาวโรงบาลก็เยี่ยมดูหนูใหญ่..

ใครๆ ก็พากันทัก " โอปอเหมือนลูกครึ่งเลย "

ทำไมเหมือนเด็กฝรั่งจัง..

ทั้ง ๆที่แม่อยู่กะหนูมา 3 เดือน

แม่ก็ไม่เห็นว่าหนูจะเหมือนลูกครึ่งสักเท่าไหร่

จมูก ดั้งหนู มันออกจาลด ๆ ลงกว่าตอนเด็กซะด้วยซ้ำ

จนแม่กลัวมันจะหายไปซะอีก...แน่ะ

แม่ดี เพื่อนแม่เห่อใหญ่ อุ้มหนูขึ้นมาโชว์ที่บนตึกโรงบาล

บอกว่า  ตอนแรกใคร ๆ ก็คิดว่าหนูเป็นลูกฝรั่งลูกคนไข้ซะอีก

คุณหมอกิต ผอ. แม่ บอกว่า .

" หยิบลูกผิดป่าว ไม่ใช่เด็กที่หายที่สุวรรณภูมิ เหรอ"

อารายจะขนาดนั้น แม่น่ะออกจะคิดว่าตอนนี้

หนูจะหน้าคล้ายพ่อมากๆ ซะด้วยซ้ำตอนนี้

แต่กลับมาไม่มีใครเห็นว่าหนูหน้าคล้ายพ่อเลยสักคน แหะ

พ่อไม่ต้องน้อยใจนะคะ ยังไงโอปอก็เอาหัวเอาผม เอาขาแบบพ่อมา

แถมยังชอบทำหน้า แบบพ่อบ่อยๆ ซะด้วย.(คงรู้นะแบบไหน)

.วันอาทิตย์.พ่อพาย่าหนูไปคลินิก แล้วแม่ก็เลยไปหั่นผมทิ้งซะเลย

โทษฐานที่มันไม่รักดีร่วงทิ้งซะเป็นกอบเป็นกำ..

จากนั้นพ่อก็พาแม่ไปโลตัสไปซื้อข้าวของให้หนูอีกล่ะ

แล้วพ่อก็ติดเครื่องทำน้ำอุ่นที่เอาไปซ่อมให้เรียบร้อย

ก่อนพ่อจะกลับ ..ขอบคุณนะคะ พ่อขา

วันที่พ่อกลับไปตอนบ่ายวันอาทิตย์...

เห็นภาพพ่ออุ้มหนูคุยสั่งลากะหนู แม่ก็ใจหาย..สงสารพ่อจัง.

แต่วันนั้นพ่อก็ไม่ใช่คนเดียวหรอก ที่ต้องจากลูก.

มีลุงเอกอีกคน ที่ต้องจากลูกชาย " พี่วิน"

 

ความคิดถึง

ยายมาอยู่ด้วย แม่ก็ไม่ค่อยยุ่งเท่าไหร่

ยายเป็นพี่เลี้ยงที่แม่สบายใจที่สุดเพราะสื่อสารกันได้ทุกอย่าง

ยายช่วยดูหนูทุกอย่าง ยกเว้นเวลาอาบน้ำ

เพราะตอนนี้หนูชักซนขึ้นพอได้ลงอ่างก็ถีบขาเล่นสนุก

แม่ก็เลยอาบให้หนูซะเองวันไหนทำงานก็กลับไปอาบให้ตอนเที่ยง

ความคิดถึง

2-3 วันแรกโอปอมีเพื่อนเล่น คือ พี่วินของป้านก..

ที่พอรู้ว่าโอปอจะกลับมา ก็ขนข้าวของมาอยู่โรงบาลเป็นเพื่อนหนูด้วย

ตอนกลางวันคุณยายๆ ก็จะอุ้มหลานมาเล่นด้วยกัน.

พี่วิน ตอนนี้ 7 เดือนกว่า เป็นหนุ่มน้อยตัวจ้ำม้ำน่าฟัดที่สุด

แถมกะลังซน จะกลิ้งจะตะกายไปลูกเดียว...ไม่นิ่ง

ยายพี่วินจึงเหนื่อยกว่ายายโอปอเยอะ..

ความคิดถึง

...พ่อกลับไปแล้ว แม่ทำงานด้วยเลี้ยงหนูไปด้วย

รู้สักเวลาผ่านไปเร็วมาก ๆ ..

แม่ดีพาหนูไปชั่งน้ำหนักตอน 3 เดือนพอดี

ความคิดถึง

หนูหนัก 5.2 กิโลแล้วนะ จากตอน 2 เดือนได้ 4.5 กิโล

แม่มองว่าหนูชั่งตัวเล็กๆ เหลือเกิน

แต่เทียบน้ำหนักแล้วก็เป็นไปตามเกณฑ์ดี..

ทุก ๆ วันหนูก็จะโดนแม่จับใส่เสื้อหลายๆ ชั้น

ใส่หมวก Keep warm ให้มากมาย..กลัวหนูไม่สบาย

 เพราะรู้สึกว่าตอนกลางคืนหนูก็หายใจไม่ค่อยสะดวก

ต้องอุ้มขึ้นมานั่งชันคอดูดนม ถึงค่อยยังชั่ว

อย่าให้หนูเป็นอะไรเลยนะ ไม่งั้นแม่คงห่วงหนูแย่

ทุกวันเวลาใครผ่าน ไป - มาห้องเราก็จะแวะเล่นกะหนู

หนูชอบ เล่น ยิ้มกะลุงตึงใหญ่เลย..สงสัยนึกว่าพ่อ

วันแรกจำได้ว่าพ่อโทรหาหนู 6 -7 ครั้ง....

จากนั้นก็ค่อย ๆ ลดลงเป็นเวลาปกติ...คงปรับตัวได้แล้ว

บางทีหนูพ่อโทรมาหนูก็ส่งเสียงคุยให้พ่อได้ยินใหญ่เลย

บางทีก็นอนนิ่ง ยิ้มเฉย ๆ ไม่คุย

..ถ้าแม่เป็นพ่อแม่คงคิดถึงหนูแทบขาดใจ

แต่ แม่ก็รู้ว่า พ่อคิดถึงหนูไม่แพ้กัน...

เสาร์ - อาทิตย์หน้าพ่อบอกว่าถ้าไม่มีอะไรยุ่ง

ก็จะกลับมาหาหนู หนูจะรอพ่อนะคะ

คิดถึงคุณพ่อที่ซูด......เลยค่ะ..

****** ***** *******

     Share

<< ANNIVERSARY 2 YEARคิดถึงพ่อ พ่อก็มา.. >>

Posted on Sat 13 Dec 2008 20:58

พ่อแม่ลูก คิดถึงกันแย่เลย ไม่เป็นไร คุณแม่ญาถ่ายรูปไว้เยอะๆนะคะ ไว้ให้คุณพ่อเห็นพัฒนาการของน้องโอปอ แอบยิ้มน่ารักจังะครอบครัวนี้รักกันจิงๆๆๆ
คุณแม่น้องแพรวา   
Sat 20 Dec 2008 0:46 [2]

ยินดีด้วยค่ะพี่ญา
ครอบครัวจะได้อบอุ่นค่ะ

ส่วนปีโป้คงต้องรอต่อไปค่ะ

ที่พี่ญาบอกก็ถูกค่ะ
ตอนนี้น้องก็คิดแบบนั้นเหมือนกันค่ะ
ต้องท่องไว้..อดทนค่ะ..

หลานน่ารัก..น่าช่างจังเลย
อยากให้น้องปันปัน..น่ารักแบบนี้บ้างจัง
คงอีกนานค่ะ..อิอิ
ปล.พี่ญาจร้า..พี่ญาไปเร็วมากเลยค่ะสำหรับเรื่องงาน..ยินดีด้วยนะค่ะ
ปีโป้   
Wed 17 Dec 2008 21:17 [1]

Name :
Email :
URL :
Comment :
กรอกข้อมูลก่อนส่ง CAPTCHA Image
Refresh
 

วัคซีน6 เดือน ป่วยอีกแล้วลูกแม่
ตุ๊กตาล้มลุก
หมาน้อย6เดือน ป่วนอีกแล้ว
คิดถึงคุณพ่อจัง
ผิดคาด
คุณพ่อไปฝึก คุณแม่ไปประชุม
Happy valentine day
โอปอกะคุณย่า - หนุ่มน้อยทิวสน
เกือบ 5 เดือนแล้วค่ะ
ข่าวดีของโอปอ
วัคซีนทำป่วยโอปอสู้ๆ
สุดรักของพ่อ-สาวน้อยวัยสี่เดือน
ฮันนิมูน+งานแต่ง
HBD พ่อโอปอ
วันสิ้นปี+HBD
รับปีใหม่+รวมญาติ+โอปอร่าเริง
หมาน้อยของพ่อ
หมาน้อยเริงร่า ยิ้มเป็นโดน..
คิดถึงพ่อ พ่อก็มา..
ความคิดถึง
ANNIVERSARY 2 YEAR
รักพ่อที่สุด..ทุกๆ วัน
อีก 2 วันเราก็ต้องจากกัน
พระจันทร์ยิ้มแฉ่ง โอปอยิ้มร่าเริง
ไอ้โม่งน้อย
สองคนแม่ลูก
เก็บความรู้สึกบางอารมณ์
หนาวแล้ว..ลอยกระทงกัน..ฉีดวัคซีน.
หมาน้อย vs หมูน้อย
ลูกทหารต้องอดทน.
เม่งน้อยของยาย.
หนูน้อยกบน้อย
สาวน้อยขี้เซา
Postpartum blues.- เมื่อโอปอโดนขโมยหนีจากอกพ่อ
Postpartum blue -ความในใจถึงพ่อโอปอ
เจ้านาฬิกาปลุกตัวน้อย..หนูน้อยจอมแอ๊ะ
โอปอ 1 เดือนแล้วค่ะ..
โอปอ..สู่อ้อมอกพ่อ+แม่
เรื่องเล่าการเดินทางของโอปอ..